آن ستاره کم نور دور افتاده که چون شمعی آهسته آهسته از

در خشندگی و روشنایی اش کاسته می شود ستاره عمر من است .

 ستاره ایست که مدتها دل و دیده ام را روشن ساخت تا

ترا به بینم و به عشق و وفای تو دل خوشدارم ...

ولی افسوس که آن ستاره زحمت بیهوده کشید چون تو هرگز به بالین دل رنجور من

نیامدی ...

نگاه تو آخرین نشانه حیات و مظاهر زندگی ...

یک بشر زنده را از دل من محو کرد و عمر کوتاهم را با شکنجه همراه نمود ؛