پيرمرد.....زمان
غرور، عشق و... . روزی
خبر رسید که به زودی جزیره به زیر آب خواهد رفت ، همه
ساکنین جزیره قایق هایشان را
آماده و جزیره را ترک کردند ، اما عشق می خواست تا آخرین
لحظه بماند ، چون او عاشق
جزیره بود. وقتی جزیره به زیر آب فرو می رفت عشق از
غرور که با یک کرجی زیبا
راهی مکان امنی بود کمک خواست. غرور گفت:"نه ، نمی
توانم تو را با خود ببرم چون تمام
بدنت خیس و کثیف شده و قایق زیبای مرا کثیف خواهی کرد."
تو بیایم."
احتیاج دارم تا تنها باشم."
غرق شادی و هیجان بود که
حتی صدای عشق را هم نشنید. آب هر لحظه بالا و بالاتر می
آمد و عشق دیگر ناامید شده
بود که ناگهان صدای سالخورده ای گفت:"بیا عشق ، من تو را
خواهم برد."
داخل قایق انداخت و جزیره را ترک کرد . وقتی به خشکی رسیدند ، پیرمرد به راه خود رفت
و عشق تازه متوجه شد کسی که جانش را نجات داده بود ، چقدر بر گردنش حق دارد .
آن پیرمرد که بود ؟ ! "
عالم پاسخ داد : " زمان "
عشق با تعجب گفت : " زمان ؟ ! "
اما چرا او به من کمک کرد ؟ !
عالم لبخندی خردمندانه زد و گفت : " زیرا تنها زمان قادر به درک عظمت عشق است ."
